O ano que se ía licenciar, Edelmiro Silveira foi consciente das preocupacións dos seus compañeiros de promoción por atopar un primeiro emprego. Dado que non lle entusiamaba o feito de atoparse nunha situación semellante, pensou (…) ben, moito non pensou, sendo francos, digamos que “intuíu” (…) mellor dito, fuchicou no subconsciente, e algo lle terían que reportar tantas horas de dedicación á lectura: decidiu converterse nun deses personaxes literarios aos que se lle descoñece ocupación algunha. Érguense sen fame e se a teñen, pois comen. Levan roupa posta e se queren cambiala, abren o armario. Ven algo que lles gusta nunha tenda, pois botan a man ao peto e pagan.
Como non se lle ocorrería idea semellante antes a alguén? Pensou. Claro, se a ninguén se lle coñecese ocupación, quen sería a porteira chismosa? e o mendigo omnisapiente? e o vello catedrático pedófilo? Quedoulle claro: mesmo no mundo da fición, a alguén lle tería que tocar traballar, beatus ille.
Loxicamente, esta non licenciatura provocou un shock na súa familia. Como ninguén pensaba que non se ía licenciar, ninguén fixo nada por evitalo.
