Emocionouse o Edelmiro ao descubir a existencia da novela Fleish ist mein Gemüse [A carne é a miña verdura] do escritor alemán Heinz Strunk, e do que se vén de realizar a adaptación cinematográfica. Trátase dun serio ataque a esa ameaza da humanidade chamada vexetarianismo. “Por que comedes o alimento do noso alimento [a carme]!”, proclama impotente Strunk.

E, tras desa emoción, unha xeitosa croca situouno nun orgasmo.

Entusiasmouse Edelmiro ao ler a última vontade do pianista polaco André Tchaikowsky: doar todos os seus órganos “para a ciencia” e reservar o seu cranio para que a Royal Shakespeare Company o empregase en representacións teatrais. Extrañouse enormemente de que, pese a que este admirado filántropo morrese en 1982, tivese que agardar ata agora a que un actor se animase a utilizalo.

Que mágoa que non estivese Robert Merrill vivo para cantar o brinde do Hamlet de Ambroise Thomas e beber no seu cranio! Laiouse.

Nun destes días de chuvia, paseaba Edelmiro parapetado no seu paraugas cando descubriu unha perigosa fuga de auga. Lembrou ese mítico paraugas do José que o Cuco de Velle elevou á categoría de arte. Sería o José capaz de xustar fronte á umbrella de Rihanna? Boa molladura irían pillar os dous, razoou non sen envexa.

Observou Edelmiro que, no partido desta noite, un dos himnos que vai soar non ten letra, e que por moitos anos, pensou. Isto levouno a animar os seus coñecidos/as a cantar o que si a ten.

Tras gozar Edelmiro dunha exposición de Modigliani no Museo Thyssen-Bornemisza, tívose que enfrontar ao sempiterno dilema de que rexistrar no libro de sinaturas co que nos atopamos ao remate dunha visita a un lugar selecto ou non.
Certo é que xa non se trata dun dilema real, posto que o resolveu hai tempo botando man da sabedoría popular manifestada en forma dunha graciosa copla. Lembrou que iniciara este hábito nun museo etnográfico de Budapest, e que continuara no Castelo de Sant’Angelo frustrado por non poder atopar a Scarpia. Sería Modigliani quen de inspirarse nesa doncela de Corrubedo? Pensou.

Pero só pensou.

Edelmiro non deixou de sorprenderse pola capacidade de innovación léxica deste célebre bombardino de Cira nun tema tan manido coma é o sexual.
Veulle á memoria o título dun ensaio de Dieste: “A vontade de estilo na fala popular”. Non é que lese tal ensaio, de feito a Literatura Galega que se estudaba en terceiro de BUP non era unha materia na que se lese, arre demo; senón que se almacenaban datos dos cales uns quedaron e outros, coma diría Berni, “saíron”.
Concluíu, sen ter lido o ensaio, que este delicioso monólogo manifesta contundentemente esa vontade de estilo, ogallá Dieste puidese vivir para velo!
Do que tamén sen lembrou Edelmiro foi dos habitantes de Castroforte do Baralla e da súa dura pugna na que discutían sobre se había máis termos para denominar os xenitais masculinos ou femininos. Sería Berni capaz de atopar os equivalentes a grota, braña ou pozo negro nos paladíns da masculinidade?
Sen dúbida, pensou.

O ano que se ía licenciar, Edelmiro Silveira foi consciente das preocupacións dos seus compañeiros de promoción por atopar un primeiro emprego. Dado que non lle entusiamaba o feito de atoparse nunha situación semellante, pensou (…) ben, moito non pensou, sendo francos, digamos que “intuíu” (…) mellor dito, fuchicou no subconsciente, e algo lle terían que reportar tantas horas de dedicación á lectura: decidiu converterse nun deses personaxes literarios aos que se lle descoñece ocupación algunha. Érguense sen fame e se a teñen, pois comen. Levan roupa posta e se queren cambiala, abren o armario. Ven algo que lles gusta nunha tenda, pois botan a man ao peto e pagan.

Como non se lle ocorrería idea semellante antes a alguén? Pensou. Claro, se a ninguén se lle coñecese ocupación, quen sería a porteira chismosa? e o mendigo omnisapiente? e o vello catedrático pedófilo? Quedoulle claro: mesmo no mundo da fición, a alguén lle tería que tocar traballar, beatus ille.
Loxicamente, esta non licenciatura provocou un shock na súa familia. Como ninguén pensaba que non se ía licenciar, ninguén fixo nada por evitalo.