Lendo o Edelmiro estes días os cambios de nomes que pretende realizar Núñez Feijóo a determinadas obras do bipartito (“Galescolas” por “Escolas Infantís”, retirar a palabra “Nacional” de determinados edificios da Cidade da Cultura…) veulle á mente o nome do pintor italiano Daniele da Volterra, quen pasou a historia coma “il Braghettone”. Este alcume veulle dado por ser el quen tapou as “vergoñas” das figura espidas do Xuízo final de Michelangelo Buonarroti.

Esta depuración da obra do xenio de Caprese foi realizada por orde do papa Paulo IV. Que mágoa que teña que haber un papa pervertindo todo! Laiouse.

Tras gozar Edelmiro dunha exposición de Modigliani no Museo Thyssen-Bornemisza, tívose que enfrontar ao sempiterno dilema de que rexistrar no libro de sinaturas co que nos atopamos ao remate dunha visita a un lugar selecto ou non.
Certo é que xa non se trata dun dilema real, posto que o resolveu hai tempo botando man da sabedoría popular manifestada en forma dunha graciosa copla. Lembrou que iniciara este hábito nun museo etnográfico de Budapest, e que continuara no Castelo de Sant’Angelo frustrado por non poder atopar a Scarpia. Sería Modigliani quen de inspirarse nesa doncela de Corrubedo? Pensou.

Pero só pensou.