Lendo o Edelmiro estes días os cambios de nomes que pretende realizar Núñez Feijóo a determinadas obras do bipartito (“Galescolas” por “Escolas Infantís”, retirar a palabra “Nacional” de determinados edificios da Cidade da Cultura…) veulle á mente o nome do pintor italiano Daniele da Volterra, quen pasou a historia coma “il Braghettone”. Este alcume veulle dado por ser el quen tapou as “vergoñas” das figura espidas do Xuízo final de Michelangelo Buonarroti.

Esta depuración da obra do xenio de Caprese foi realizada por orde do papa Paulo IV. Que mágoa que teña que haber un papa pervertindo todo! Laiouse.

Le o Edelmiro que o Ministerio de Sanidad do Gobierno de España recorre ao hip-hop para frear o número de embarazos non desexados. Lembrou como os antigos gregos afirmaban que o modo no que estaba escrita unha melodía podía configurar o carácter dunha persoa. Non puido menos ca estremecerse ante a audacia do ministro Soria. Implicará a escoita do hip-hop unha redución da fertilidade masculina, da feminina ou das ganas de consumar? Terá que ver a proliferación destas prácticas acústicas co envellecemento de occidente? Escoitaría a soberana Lupa eses sons cando decidiu non probar o real tanga? E que opina disto o amigo de Cira?

Volve Beethoven, volve. Rogou.

Emocionouse o Edelmiro ao descubir a existencia da novela Fleish ist mein Gemüse [A carne é a miña verdura] do escritor alemán Heinz Strunk, e do que se vén de realizar a adaptación cinematográfica. Trátase dun serio ataque a esa ameaza da humanidade chamada vexetarianismo. “Por que comedes o alimento do noso alimento [a carme]!”, proclama impotente Strunk.

E, tras desa emoción, unha xeitosa croca situouno nun orgasmo.

Nun destes días de chuvia, paseaba Edelmiro parapetado no seu paraugas cando descubriu unha perigosa fuga de auga. Lembrou ese mítico paraugas do José que o Cuco de Velle elevou á categoría de arte. Sería o José capaz de xustar fronte á umbrella de Rihanna? Boa molladura irían pillar os dous, razoou non sen envexa.

Nunca fora o Edelmiro unha persoa que contase co xogo entre os vicios, pero non puido resistir a tentación de participar nunha aposta global: existe Deus? Comprobou que o número de apostadores escépticos multiplica por catro o de crédulos. Existirá? Pensou que non. Participou o Papa na aposta? Contará o pontífice con información privilexiada nun ou noutro sentido? Lembrou o caso duns xogadores do Sporting de Xixón que gañaron hai uns anos unha quiniela apostando pola derrota do seu equipo. Así calquera.

Pasaba Edelmiro polas terras do Falabarato e observou como Núñez Feijoo rexeitaba un anaco de unto “para que o quero, señora?” alegou. Pensou quizais que llo ofrecía para untarse?, dubidou. E para untar que?, podería caer nesa suspicacia. En todo caso, xa non hai untos coma os de antes, rematou.

Estaba Edelmiro a punto de executar unha mición nunha letrina duns aseos dun bar de Portland, cando comprobou que podería seguir vendo o partido de baseball con toda tranquilidade. Non tiña clara a técnica que combinase liberación de urina e aplausos de apoio ao seu equipo asemade. Que sorte que non me guste o baseball, zanxou así o dilema.

Paseaba Edelmiro Silveira pola blogosfera cando caeu nun texto de Reina Lupa no que falaba de máquinas expendedoras de tangas. Non xulgou desacertados boa parte dos comentarios que esta analista facía pero chamoulle fondamente a atención un detalle, provounos?
Reflexionou ao respecto concluíndo que dificilmente se pode valorar un produto se non se probou e chegou a un segundo paso: como poden ter os seus lectores/as constancia de que os probou? Sen dúbida que merecen unha proba máis aló dunha simple foto na que se estire tan lixeira lencería cuns dedos.
Dado que esta analista é unha raíña, supuxo Edelmiro que lle correspondería un reino, polo que quizais os seus súbditos estivesen interesados/as en opinar a este respecto. Sería un reino democrático? Vaia contradición. Este reino sería deste mundo? O post sobre o tanga parece bastante mundano. Quizais ás veces conveña escoitar o pobo.
Como debería a Reina Lupa deixar constancia de que probou o tanga?
( surveys)

Cando Edelmiro coñeceu un inspector de educación nun bar de cazadores, contoullo a un amigo profesor, quen quedou estupefacto, xa que nunca tal vira en dez anos de profesión. Teríalle crido mellor que confesase ter visto marcianos ou que se lle aparecera a Virxe.
Falaba en terceira persoa: “Cando se move un coello, tíraselle. O mesmo fai este inspector cos profesores, se se moven, pum! Sempre hai algún can que mos levanta”.
Pensou Edelmiro, coellos… un can… quizais unha granxa na que uns animais son máis iguais ca outros? Pero non puido resistir a tentación de rir na cara deste inspector para que este pensase que ría as súas ocorrencias.