É o goberno chinés propenso á descentralización?

Pareceulle que non.

Polo tanto, pódese considerar este interese coma unha loanza?

Non tivo forzas nin para se responder.

Tiña aínda presentes as palabras que este amigo lles dixera: para que entre eu ten que saír o outro, e se alguén ten autoridade para dicirllo sodes vós, o seus leais colaboradores. Pero este era o Rubicón que non estaban dispostos a pasar. Eles calaron e o que marchou da ONG foi o amigo do Edelmiro, iso si, moi defraudado e pola porta de servizo.

E o cerebro do Edelmiro seguiu centrifugando.

Le o Edelmiro en El Pais que os correos electrónicos de Sarah Palin están escritos “en el lenguaje provinciano que le caracteriza”. É a señora Palin santo da súa devoción? Certamente non moito, o cal non lle impediu facer unha reflexión.

Que significará o termo “provinciano”? Pois referente a unha provincia. Pode iso considerarse coma algo despectivo? Ao Edelmiro parécelle totalmente intolerable. Semella que esa correspondencia está escrita en termos propios dunha desas rapazas que se denominan “chonis”, que florecen máis nos arredores da corte ca en afastadas aldeas.

Non será que certa xente de Madrid, por moito manto progresista que vista, segue pensando que o centro representa o faro espiritual mentres que na periferia está o atraso?

Hai cousas que teñen mal amaño, rosmou. E devolveu o xornal á barra.

Todo isto levouno a preguntarse se Alemaña se caracterizara por facer as cousas ao chou. A resposta non pode ser afirmativa. Polo tanto, seguiu, poida que Alemaña non siga sendo o que era ou que si.

En caso afirmativo, descubrirían os potentes laboratorios alemáns algún sistema para sintetizar as propiedades dos diferentes vexetais para venderlle cápsulas ao resto do planeta?

Cousas peores se viron. E lavou un tomate.

Apenouse o Edelmiro da inxusta crise pola que están a pasar os produtores de cogombro. Lembrouse daquelas xentes tan amantes do bo vivir que son os turcos, e deciciu preparar un cacik, algo similar ao tzatziki grego.

Triturou un cogombro cun iogur, menta, pementa, medio dente de allo, xenxibre relado e auga fría.

Agora vén o mellor, dixo entusiasmado.

Non a volvera ver dende aquela. Na súa casa aprendera a valorar os grandes mestres da pintura do XIX. Nunca o confesou publicamente e tampouco vía motivo especial para facelo agora. Ningún dos dous se moveu fisicamente gran cousa, pero as súas mentes non pararon. Se o confesase, calquera se lamentaría de tal estatismo.

E da xente que non para cos pés pero á que non lle anda a cabeza ninguén se compadece? Ai, ai, ai, laiouse.

A morte de Leonora Carrington fixo que o Edelmiro saíse do seu longuísimo letargo. Oíra falar antes dela? Non lle pareceu un dato relevante. Hai xente que cita a Arghezi sen excesivo rubor. Dado que non se trata dun personaxe próximo ao vulgo, cunha fugaz ollada á Wikipedia podería encaramarse á cima dos seus admiradores. Descanse en paz. Concluíu agradecido.

Esta depuración da obra do xenio de Caprese foi realizada por orde do papa Paulo IV. Que mágoa que teña que haber un papa pervertindo todo! Laiouse.

Le o Edelmiro que o Ministerio de Sanidad do Gobierno de España recorre ao hip-hop para frear o número de embarazos non desexados. Lembrou como os antigos gregos afirmaban que o modo no que estaba escrita unha melodía podía configurar o carácter dunha persoa. Non puido menos ca estremecerse ante a audacia do ministro Soria. Implicará a escoita do hip-hop unha redución da fertilidade masculina, da feminina ou das ganas de consumar? Terá que ver a proliferación destas prácticas acústicas co envellecemento de occidente? Escoitaría a soberana Lupa eses sons cando decidiu non probar o real tanga? E que opina disto o amigo de Cira?

Volve Beethoven, volve. Rogou.

E, tras desa emoción, unha xeitosa croca situouno nun orgasmo.